سالها پیش خدا بذر محبتی پاک را در دلم نهاد

این بذر در قلبم ریشه دوانید 

جوانه زد ، سبز شد

و پس از چند بهار به شکوفه نشست ....

پی نوشت:

دلم با تو خندید  ، شدی سرنوشتم

                                                          و رضوان من الله اکبر  

آفتاب توی آسمان

آفتاب می شود

ابر هم بدون آسمان  فقط

چند قطره آب می شود

پس تو ابر باش و آفتاب

قول می دهم که آسمان شوم

یک کمی ستاره روی صورتم بپاش

سعی می کنم شبیه کهکشان شوم  

 پ.ن : امان از این امانتی ها ...

 خِر لی فی قضائک ، و بارک لی فی قدرک

 اجعل غنای فی نفسی ، و الیقین فی قلبی  

پ.ن : به نیم بوسه دعایی بخر ز اهل دلی

 از چه دل تنگ شدی ؟

دل خوشی ها کم نیست . . .

در بی کران زندگی ، دو چیز افسونم می کند :

آبی آسمان را که می بینم و می دانم که نیست

و

 خدا را که نمی بینم و می دانم که هست...